zondag 26 juli 2015

Verslag van een bijzonder transport

Maandag 20 juli vertrokken Jaap en Haye met de trekker nr. 43 en de trailer nr. 230 naar de boerderij met een heftruck en hulpgoederen. Nico Groot en ondergetekende gingen dezelfde dag op pad met de nieuwe bus voor Casa Anna in Reghin en de Honda Transalp van Csaba en Imola uit Breaza die ze van hun eigen geld hebben kunnen kopen. Hun Nederlandse motorvrienden van onze stichting hebben geholpen bij de aankoop hiervan.
Maandagavond troffen we elkaar in het Paprika Hotel we hadden beiden een voorspoedige en “lekker” warme reis achter de rug. De volgende dag waren we allebei op de boerderij waar de trailer direct is gelost, na een beetje experimenteren lukte het ook om de Linde heftruck eruit te krijgen.
Imola en Csaba waren inmiddels ook aangekomen op de boerderij en konden vast een glimp van hun motorfiets in de bus zien, ze waren blij en verrast bij het zien van de motor. s’ Avonds lekker gegeten met z’n zessen in Restaurant Boema en nog even wat gedronken op het terras bij de boerderij, vroeg naar bed gaan had geen zin vanwege de warmte. Woensdagmorgen om 5:30 u reden Haye en Jaap de poort weer uit, donderdag aan het eind van de middag waren ze weer in Heerhugowaard.


Met Attila hebben we woensdag gesproken over de lopende zaken op de boerderij, de laatste tarwe is die dag geoogst het resultaat is een recordoogst van meer dan 1.200.000 kg. Direct daarna is gestart met de oogst van de Triticale, dit ziet er ook heel goed uit voor wat betreft de opbrengst. De groenteverkoop aan supermarkten en andere organisaties loopt ook goed het prijsniveau laat te wensen over maar de producten zien er heel goed uit. Het irrigatie systeem vanuit het meer werkt nu goed, om de algengroei tegen te gaan gaat Attila in de herfst vis uitzetten in het meer. Het is inmiddels een plek waar men nu tegen betaling kan vissen.

We bezochten ook Paul in Getz nog even hij was net terug van een zomerkamp met kinderen. Met de kinderen van de naschoolse opvang gaan ze 1 keer per week activiteiten doen in de lange zomervakantie. Een team uit Ierland is bezig met het opknappen van een paar huisjes. De kerk en de pastorie zien er weer prachtig uit na de renovatie en de brand. Je blijft je verbazen wat Paul, Attila en anderen allemaal weten te bereiken in deze kleine gemeenschap. Paul heeft ook wel wat socialistisch trekjes de lage lonen in zijn land noemde hij bijvoorbeeld een vorm van moderne slavernij. Er is veel over te zeggen maar in de kern heeft hij gelijk hiermee, het onmogelijk een normaal leven te leiden van een netto salaris van € 200,- tot € 500 in de maand. Later vertelde Csaba over hun ervaringen ergens in een restaurant waar bemiddelaars advies gaven aan mensen die tegen betaling ergens in Europa aan een baantjes geholpen werden. Gaat in de meeste gevallen om illegaal werk voor weinig geld en slechte condities. Ook over het aantal hele jonge kinderen die aan hun lot worden overgelaten omdat vader en moeder vertrekken zijn talrijk en schrijnend. In de grotere steden is het altijd druk bij de aanvraag voor paspoorten.

Omdat het zo warm was besloten we om niet ’s middags maar in de volgende dag op tijd naar Breaza te vertrekken. Donderdag ochtend kregen we nog wat groenten mee en reden we via Tirgu Mures naar Breaza. Onderweg zagen we een man op de weg liggen die kort daarvoor door een auto was geraakt, later zagen we in het nieuws dat de man van in de 70 onverwacht was overgestoken en overleden. Het blijft opletten daar voor onverwachte dingen die op de weg gebeuren. In Tirgu Mures heeft Csaba een voorlopig kenteken voor zijn motor geregeld en Nico en ik hebben de dozen met onderdelen die we voor Jan Wijnen hadden geladen weggebracht. Na een gesprek met Jan en een interessante rondleiding gingen we naar Casa Jannie om de motor te lossen. Zie de foto’s met blije gezichten voor het resultaat. Leuk om te zien, de perfect passende keuze en Csaba heel erg blij. Eind van de dag na de ergste hitte zouden we de eerste rit maken, we gingen echter ook uit eten met de kinderen in de plaatselijke pizzeria een bestelling voor 15 personen is daar nogal veel en voordat wij het op hadden was het al donker. We hebben er trouwens lekker gegeten en de rekening van € 50,- voor 15 mensen eten en drinken viel ook nogal mee.

Vrijdagmorgen zijn Nico en ik eerst naar de kapper geweest, ondank de taalbarrière gingen we keurig gekapt de deur uit. De officiële prijs met baard € 4,30 en zonder baard € 3,- ,uiteraard een fooi gegeven.

Bij terugkomst stond de Honda al klaar Csaba was er al mee weggeweest, een stukje in het dorp. Zelf ben ik even een stuk richting Bistrita gereden, hij doet het helemaal goed, goede zitpositie, goed koppel, topsnelheid voor daar meer dan hoog genoeg, loopt goed, klinkt goed, vering voor de wegcondities daar ook prima, kortom een prima motor waar Csaba jarenlang plezier van kan hebben. Uitvoerig gesproken over het belang van goede kleding etc. Kortgeleden is Levi gevallen met een fiets, drie gebroken ribben, ernstige schaafwonde etc. en dat alleen maar op een fiets. Tijdens mijn rit is het voorlopige kenteken eraf gevallen. Eerst met de auto en daarna zijn Csaba en Nico er nog met de fiets op uitgegaan om te zoeken maar niet gevonden. Weer naar Tirgu Mures, papieren in orde gemaakt echter geen kenteken na 12 uur is dit kantoor dicht. In Reghin heeft Csaba daarop bij een printshop een bijna echte laten maken.

In de namiddag hebben we hebben we eerst Catalin naar huis gebracht, maandag halen ze hem weer op. Daar in de buurt is een houtzagerij gespecialiseerd in eikenhout, Roy Huibers heeft interesse om een partij te kopen. Ziet er allemaal goed uit en we weten nu de prijzen en de mogelijkheden, misschien binnenkort een leuke terugvracht.

Carmen en Tony bleven in Breaza met de aan alcohol verslaafde moeder is de thuissituatie daar nog weer beroerder geworden. De andere wel Bogdan en Alex hebben we afgezet bij het boerderijtje van Annakoetska en Ion altijd leuk en koffie met koek gekregen natuurlijk. Daarna naar de container woning van Elena in Urmenis, de tuin ziet er goed uit, er is een varken er lopen kalkoen het is een prachtig plekje. Geld om het af te maken is echter een probleem. Elena en haar man hebben allebei een baan Ion is beheerder op het postkantoortje en Elena heeft een verantwoordelijk en drukke baan als sociaal werkster bij de gemeente Urmenis. Allebei verdienen ze echter niet meer dan netto € 200,- per maand. Elena gaat net als elk jaar weer een maand appels plukken in Italië na aftrek van bemiddelingskosten, reis en verblijfkosten blijft er ook niet meer over dan € 500,- . Ion heeft nog een studerende zoon in Oradea die ook support nodig heeft dus allemaal erg lastig. Het bestuur van stichting Promotie heeft hier al eerder over gesproken met elkaar en besloten om een gift van € 3.000,- te doen om de belangrijke fase een dak over het geheel te kunnen realiseren. Van Hardeman bv uit Veenendaal hebben we hiervoor al 22 dakplaten gekregen van een meter breed en 7 meter lang. Het was dan ook mooi dat ik dit goede nieuws kon meedelen, helemaal blijk natuurlijk en volgens de calculatie die al hadden laten maken moet het net lukken om de overkapping te bouwen. Csaba blijft erbij betrokken en adviseren, het is jammer dat Ion niet erg handig is met dit soort dingen. Elena vertelde ook nog dat de schoonmaakster op het gemeentehuis hetzelfde verdiend als zijzelf, raar natuurlijk.

Zaterdagmorgen kwam Jorrit nog naar zijn bus kijken (door een kinderkamp kon dit niet eerder) ook helemaal blij natuurlijk. Csaba gaat de invoer etc. regelen. Direct daarna gingen we naar het vliegveld en vlogen keurig op tijd met Wizzair naar Eindhoven. Het was een prima landing wel een beetje schommelen door de harde wind maar geen probleem. Met de bus naar het station en vandaar met de trein naar Amsterdam, in Utrecht moesten we eruit omdat spoorverkeer naar Amsterdam niet mogelijk was door bomen op het spoor. Nico als ervaren treinreiziger kwam er achter dat er via Amersfoort wel een mogelijkheid was, vandaar uit lukte het ons om op Amsterdam centraal te komen. Daar startte het lange wachten en veel onduidelijkheid over de mogelijkheden. Uiteindelijk vertrok er een trein en waren we ongeveer 3 uur later dan de planning in Almaar waar Marijke al stond te wacht op ons. Het is weer een mooie reis geweest.

Maarten en Nico





1 opmerking:

  1. Positieve verhalen mooi ,alleen van die verslaavde moeder dat is schrijnend gelukkig zitten de kinderen op en goeie plek.

    BeantwoordenVerwijderen