Gisteravond ben ik thuisgekomen van een bijzondere motorreis door Roemenië en een deel van Centraal-Europa. Deze reis maakte ik samen met Csaba en Imola.
Het verste punt van onze reis was Oświęcim in het zuiden van Polen, waar het indrukwekkende voormalige concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz is. Er komen jaarlijks 2 miljoen mensen om deze plek te bezoeken. Toen wij er waren was het zo druk dat het niet lukte om een entreebewijs te bemachtigen. Imola had dit voorgaande dagen ook al online geprobeerd. We konden het dus alleen van de buitenkant zien. Dit lukte vooral goed bij het werkkamp drie kilometer van het vernietigingskamp.
Dit waren de bestemmingen, als je op de plaatsnaam drukt zie in Google Maps waar het is.
16 september: Sighetu Marmatiei, Roemenië
17 september: Sátoraljaújhely Hongarije
18 september: Zakopane Polen
19 september: Oščadnica Slowakije
20 september: Rimavská Sobota Slowakije
21 september: Debrecen Hongarije
22 en 23 september: Marghita Roemenië
24 september: Breaza
Het is een hele mooie reis geworden van bijna 2.400 lang. De weersomstandigheden waren perfect. Waren de binnenwegen in het verleden vooral van gravel nu zijn de meeste geasfalteerd en dat maakt het ideaal voor motorrijders. Bochtige wegen door kleine dorpen vaak tussen heuvels en of bergen.Hier de link naar een fotoalbum
We waren ook op de boerderij in Marghita. In Getz mochten we deelnemen aan de lunch met de ouderen van het dorp.
Hier de link naar een fotoalbum
We brachten ook een bezoek aan Inci in Salard. Hier waren op dit moment ook Henk Seeleman en zijn vrouw aanwezig. Leuke gesprekken en herinneringen opgehaald. Er komen zes mensen uit Kockengen helpen met onze kerstpakketten actie.
Op vrijdag 25 september zijn Csaba en ik eerst naar Haranglab gereden om het gemeenschapshuis dat daar momenteel in aanbouw is, te bekijken.
Het wordt een bijzondere plek voor de kinderen uit deze wijk. Straks kunnen zij hier douchen en schone kleding krijgen. Er kan ter plaatse voor hen worden gekookt en er komt iemand die de kinderen kan helpen met hun huiswerk. Daarnaast staan er nog verschillende andere activiteiten op de planning. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen.
Volgens Viorel zorgt de komst van dit gemeenschapshuis nu al voor meer rust in de gemeenschap. De mensen zien dat er daadwerkelijk iets structureels voor hen wordt gedaan.
Viorel wordt in Haranglab en de wijde omgeving duidelijk zeer gerespecteerd. Veel van zijn geloofsgenoten helpen hem bij zijn werkzaamheden en dragen hun steentje bij. Ook de ligging van het gebouw is werkelijk prachtig en bijzonder geschikt voor de plannen die hier worden ontwikkeld.
Tijdens ons bezoek waren er ook enkele mensen uit Frankrijk aanwezig die Viorel al jarenlang steunen. Zij waren eveneens onder de indruk van het project en vonden het mooi om met eigen ogen te zien wat hier wordt gerealiseerd. De communicatie verliep helaas niet altijd even gemakkelijk, vooral door de taalbarrière.
Hier de link naar een fotoalbum
Joszi in Tirgu Mures bezochten we hierna, we gingen direct naar de wijk de actuele situatie te zien in dit deel van Valea Rece. De container voor Claudia en haar kinderen ziet er nog goed uit, maar er omheen opruimen en netjes houden net als een beetje vooruitdenken zit er niet echt in.
De container van de familie Mate Poczo zier er beter uit (weekbericht 29). De man is van goede wil volgens mij en houd alles goed in de gaten. Hij zou wat meer geholpen moeten worden bij bij het bouwen aan zijn toekomst en die van zijn familie.
Zijn oude huisje is gesloopt, daarnaast stond nog een hopeloos krot. Dit is ingestort, gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. Deze mensen met zes kinderen leven nu onder twee houten platen en een zeiltje en een gore matras. Te triest voor woorden, Joszi komt met een voorstel hoe dit op te lossen. Van de gemeente is niets te verwachten voor deze mensen.Het idee annex plan om 15 krotten in een keer te vervangen voor anderen kleine solide huisjes komt nog niet erg van de grond. Er zijn meer problemen dan oplossingen.
Hier de link naar een fotoalbum.
Daarna stapten Csaba en ik op onze motoren en reden we naar Marin in Band. Samen hebben we het hele dorp doorgelopen. In de loop der jaren heeft Marin hier maar liefst 45 huisjes gebouwd en/of opgeknapt. Daarmee komt het einde van een lange periode van bouwen en verbeteren nu langzaam in zicht. Je merkt dat ook wanneer je door het dorp loopt: er is in de loop van de jaren zichtbaar veel veranderd.
De notenbomen hebben dit jaar een bijzonder goede opbrengst en veel mensen waren druk bezig met het oogsten van de noten. Helaas krijgen de mensen er zelf maar een lage prijs voor. Het zijn vooral de tussenhandelaren die er uiteindelijk het meeste aan verdienen.
Marin gaat de komende tijd een overzicht maken van alle huisjes die in de afgelopen jaren zijn gebouwd of opgeknapt. Dat zal een mooi beeld geven van wat er in Band in de loop van de tijd tot stand is gebracht.
We brachten ook een bezoek aan de man die een been mist en van ons eerder een scootmobiel heeft gekregen. Hij is daar ontzettend blij mee. Hij vertelde dat hij er soms zelfs lange tochten mee maakt. Mooi om te zien dat de scootmobiel hem niet alleen meer bewegingsvrijheid geeft, maar hem ook de mogelijkheid biedt om zelfstandig op pad te gaan en andere mensen te bezoeken.
Sara van van 86 is bedlegerig maar naar omstandigheden gaat het goed met haar.
Hier de link naar een fotoalbum
Daarna konden we ons nog even uitleven op de prachtige binnendoor-weggetjes richting Breaza. Met de motoren is het iedere keer weer genieten om over deze kleine wegen door het Roemeense landschap te rijden.
In Filpișu Mic brachten we een bezoek aan Csaba en Melinda. Zij hebben jarenlang deelgenomen aan onze jaarlijkse motorrit door Roemenië. Door omstandigheden konden ze dit jaar helaas niet deelnemen. Natuurlijk waren ze erg benieuwd hoe onze reis was verlopen en vonden we het fijn om elkaar weer te spreken.
We hebben ook mooie en inspirerende gesprekken gehad met Attila en Adel, onder andere over het kinderhuis in Periș. Het zijn mensen met een duidelijke visie en een heldere kijk op de dingen. Wat zij doen is veelomvattend en vraagt veel inzet.
Attila preekt bijvoorbeeld in maar liefst zes verschillende kerken. Daarnaast houdt hij zich bezig met tal van andere activiteiten, die vrijwel allemaal in het teken staan van het helpen van mensen die het moeilijk hebben, en vooral van de allerarmsten.
Het is mooi en waardevol werk, maar het brengt ook teleurstellingen met zich mee. Niet alles lukt zoals je zou willen en niet iedereen reageert zoals je had gehoopt.
Viorel en Elena uit Deaj deelde foto's van hun "normale" activiteiten.
Hier de link naar een fotoalbum.
Joszi uit Tirgu Mures deed hetzelfde.
Hier de link naar een fotoalbum.
Marin en Enico deden ook hetzelfde
Hier de link naar een fotoalbum
Aanstaande woensdag 30 september gaan we laden voor Breaza en voor Marghita. Er komt dinsdag nog een vracht binnen dus voor nu is er voorraad genoeg.
De kerstpakketten gaan we maken op 19 en 20 november.
.jpeg)
.jpeg)
