zaterdag 29 november 2014

Reisverslag transport november 2014


Na een intensieve voorbereiding vertrokken Jaap Ligthart, Maarten Koel, Johan Haak en Ale Wielinga op maandag 17 november 2014 met een hulptransport naar Breaza en Urmenis in Roemenië.

Probleem is vooral het enorme achterstallige onderhoud.
Wegens de verhuizing van de Voedselbank Amsterdam naar een andere locatie heeft stichting Promotie van hen twee kantoorunits gekregen die bij de voedselbank door deze verhuizing overcompleet waren geraakt. Een mooie bestemming hiervoor vonden wij hulp bieden bij de huisvestiging van de sociaal werkster in Urmenis, Elena Razoare. Al langere tijd werken wij met haar samen bij de hulpverlening aan de vele arme mensen in dit dorp. We hebben hier goede ervaringen mee opgedaan. Elena woont met haar man in een kleine flat onderdeel van een erg oud gebouw waar heel veel aan mankeert. Het is haar gelukt om een stuk grond in het dorp te kopen met een heel klein oud huisje daarop. Door de twee units op een fundering te plaatsen en daar volgend jaar een overkapping over te maken gaat het haar lukken om haar droom te verwezenlijken. Dit ondanks haar beperkte financiële mogelijkheden, mooi dat we hier ons steentje aan hebben kunnen bijdragen. De manier waarop Elena de mensen helpt in haar omgeving stijgt ver uit boven het gemiddelde van haar collega’s in andere plaatsen. Vaak zijn dat alleen maar “papieren tijgers” die niets tot heel weinig doen voor hun medemens.

Van Amsterdam naar Urmenis is ruim 2.000 km.
Het zijn prima geïsoleerde kantoorunits die er na een schilderbeurt er nog beter zullen uitzien. Probleem bij het transport was de breedte (3,21 m) van deze units. Het laden en vastzetten was veel werk dankzij onze goed gemotiveerde vrijwilligers is dit echter prima gelukt.
In samenwerking met Rowi transport en Luyendijk Transport Begeleiding hebben we de benodigde vergunningen voor een dergelijk transport verkregen. In Duitsland kijken ze niet op van een transport dat 71 cm breder is dan normaal, mits uiteraard voorzien van zwaailampen borden etc. en alles goed gezekerd is. Hier heeft Jaap Ligthart en zijn schoonzoon veel tijd en energie in gestoken met als resultaat supergoed vast en goede verlichting. We zijn dan ook maandag zonder problemen Duitsland doorgereden. In Oostenrijk is het verplicht om begeleiding achter de trucks te hebben van busjes met zwaailampen etc. Dinsdagmorgen om 5 uur reden die dus achter ons aan door Oostenrijk, regenachtig weer maar geen problemen. Aan de grens Oostenrijk -
Hongarije konden we tegen een kleine vergoeding een vergunning kopen, ook daar ondervonden we geen problemen. Op dinsdag aan het eind van de dag was de grens met Roemenië toch weer het lastigste. Na meting bleken we dus 3,21 cm breed net 1 cm teveel om zonder begeleiding de laatste 350 km door Roemenië te mogen rijden. Na veel gedoe met de beambten mochten we toch zonder begeleiding weer verder. Dinsdagavond zijn we gestopt bij de bekende pleisterplaats Route 60 waar we hebben gegeten en de nacht doorgebracht.

Woensdag om ongeveer 12 uur waren we in Breaza waar vrijwel direct een flinke groep mensen de units ging lossen, er kwam een behoorlijke hoeveelheid hulpgoederen uit. Daarna zijn we poolshoogte gaan nemen op de plek waar de volgende dag de units met behulp van een kraan gelost zouden worden. De fundering, gemaakt is onder leiding van Csaba lag er perfect bij, mooie plek om te wonen, we konden geen problemen bedenken. De avond hebben in het goede gezelschap van Csaba, Imola en de kinderen doorgebracht, altijd gezellig.

Donderdagochtend zijn we op tijd vertrokken naar Urmenis om de units op hun plaats te krijgen. Met de moderne telekraan met voldoende capaciteit, een handige kraandrijver en de door Jaap Ligthart gemaakte hijshulpstukken verliep dit vlekkeloos. Om ongeveer 12 uur stonden ze op hun plek Elena en haar man Ion helemaal blij en gelukkig. Ook de container voor depot van hulpgoederen in Urmenis nog naar de nieuwe locatie gebracht allemaal prima gelukt. Na een heerlijke lunch in de flat van Elena hebben we afscheid genomen en hebben daarna de m3 dozen met hulpgoederen gelost in Breaza die nog voorop de trailers stonden.

Op vrijdag hebben we een partij kleding naar een dorpje, ongeveer 30 kilometer buiten Tirgu Mures aan de E 60, gebracht. Een voorganger van een Zevende Dags Adventisten gemeente  probeert hier een zigeunergemeenschap op allerlei manieren te helpen. Van een woonhuis is een klein kerkje gemaakt, op het erf erachter zijn ze bezig met de bouw van een douche en toiletruimte en een ruimte waar gewerkt kan worden aan bijvoorbeeld vlechtwerk. De problemen zijn er levensgroot, om wat te noemen, de werkeloosheid is vrijwel 100%, per gezin heel veel kinderen, slechte huisvestiging en zeer weinig inkomen. Dan zijn er vaak drankproblemen en niet te vergeten de ernstige vorm van discriminatie waar deze groep mee te maken heeft. Na het uitladen van de kleding bezochten we twee huisjes in deze wijk. In het 1e huisje woonde man vrouw en tien kinderen. Een stenen huisje dat wel maar verder niets, twee bedden en een zelf in elkaar geknutselde houtkachel. In de hoek een halve zak aardappels, dat was alles wat erin huis was voor dit mega gezin. Een klein joch heeft een zgn. klompvoet niets aan gedaan na zijn geboorte dus levenslang invalide, een meer dan schrijnende situatie. Het inkomen was vooral de kinderbijslag en wat inkomsten uit het maken van vlechtwerk.

Dit is totaal mensonwaardig.
In het tweede huisje stonk het heel erg en het was er het koud en kaal, op een oude bank lag een verlamde jonge vrouw van ongeveer dertig jaar onder een hoop vodden. Haar broer kwam binnen met een fles bier voor hemzelf en een zak wit brood, hij gooide 5 sneetjes naar zijn zus  die de vrouw gulzig naar binnen schrokte. Een situatie om slapeloze nachten van te krijgen. Dit gebeurde dus en we zijn dan ook vastberaden iets aan deze erbarmelijke situatie te veranderen. Daar blijven wonen samen met haar aan alcohol verslaafde broer is geen optie, er zal dus een andere opvang voor haar gevonden moeten worden. De mogelijkheden hiervoor zijn Csaba, Imola en de voorganger nu aan het onderzoeken, later meer hierover. Hier de link naar meer foto's van deze hopeloze situatie.

Vrijdagavond hebben we lekker gegeten in de pastorie bij Edward en Ildiko, gezellig en de laatste nieuwtjes werden besproken.

Op zaterdag zijn we op de toeristische toer gegaan en hebben o.a. de zoutmijn in Praid bezocht, zeker de moeite waard om te bezoeken. Onderweg ook nog lekker forel gegeten, als toerist kun je ook prima uit de voeten in Roemenië.

We zijn ook nog naar de varkens en warenmarkt in Deda geweest en hebben koffie gedronken bij de ouders van Csaba in Reghin. Het gaat goed met ze, de vader van Csaba heeft suikerziekte en kan daardoor helaas slecht zien. Csaba bezoekt hen elke dag even, zijn moeder haalt een paar van de kinderen uit school. Ook passen ze op het dochtertje van de zus van Csaba als deze uit school komt. Verhalen hoe het was in de tijd van Ceaușescu interessant maar voor ons moeilijk voor te stellen. 


Bij het ophalen van de kinderen merkte Csaba dat er iets was met Carmen, ze zou het thuis vertellen. Wat bleek, haar zus in Urmenis heeft een kind van twee jaar, ze liep met een bak heet water naar buiten om varkensvoer te maken, het dochtertje liep voor haar langs en kreeg het hete water over haar heen. Gevolg ernstige brandwonden, met de ziekenauto naar Tirgu Mures en later met een helikopter naar Boekarest. Gelukkig is ze nu buiten levensgevaar maar de  brandwonden aan vooral haar rug zijn ernstig. Carmen en Tonny blijven voorlopig ook in het weekend in Breaza. Thuis samen wonen met haar ernstig aan alcohol verslaafde moeder is geen pretje als ze teveel gedronken heeft, bij de zus konden ze dan vaak hun toevlucht nemen dit is nu geen optie.

Nog een paar wetenswaardigheden;
Roemenië is helemaal in de ban van de verkiezing van hun nieuwe president Klaus Johannis. Veel jongen mensen zijn voor het eerst gaan stemmen en hebben door hem belangstelling voor politiek gekregen. De verwachtingen zijn hoog gespannen, zijn streven is o.a. het aantal parlementsleden van maar liefst 800 nu terug te brengen tot 300.

Kinderen in Roemenië krijgen ongelofelijke hoeveelheden huiswerk mee, zonder goede begeleiding hierbij redden ze het niet. In Breaza helpt Andrea als dit zo uitkomt, een oud klasgenoot van Imola nu ze met zwangerschapsverlof is en dan nog de echte onderwijzeres. De kinderen werken (te) lang aan hun belachelijke hoeveelheid opdrachten. Hebben ze het niet gemaakt dan raken ze snel op achter,

Julian die samen met Stella en hun twee kinderen in het door ons gesponsorde huisje woont is de hele zomer de herder van het dorp geweest, een passende baan voor hem. Hij loopt een beetje mank i.v.m. een wond aan zijn voet en omdat hij de hele dag op rubberen laarzen loopt. Ale wist de oplossing hij had prima werkschoenen maat 44 van zijn oude baas mee en die zijn nu van Julian. Samen met een paar teiltjes, twee flessen azijn om zijn voeten te reinigen en drie paar sokken hebben we dit thuisbezorgt. Het huisje ziet er nog keurig uit en het gaat goed met de familie. Dit in tegenstelling met hun zwaar aan alcohol verslaafde overburen. Hoe dit gaat aflopen (?) hulp bieden lukt niet alles wat binnenkomt zetten ze om in drank.

We bezochten het boerderijtje van Annakoeska en haar broer Ion nog even, koffie en eigen gemaakte koekjes het smaakte weer prima. Zaterdag laten ze drie varkens slachten om te delen met hun familieleden uit de stad.

Het -voer voor varkens project- loopt goed, de meeste varkens zijn al verkocht dus binnenkort kunnen we afrekenen. We gaan dan overleggen wat te doen met de opbrengst.

Met de kinderen in de opvang bij Csaba en Imola gaat het goed op school halen ze allemaal goede cijfers en ze zijn goed gezond. De problemen thuis weten ze een plekje te geven en dat lijkt goed te gaan. Volgend jaar gaan de eersten naar het vervolgonderwijs. Terugkijkend is het haast niet te geloven hoe snel dit gaat.

Andrea is begonnen met haar masteropleiding op de universiteit in Cluj ze heeft haar toelatingsexamen heel goed gedaan, zeer hoge cijfers waardoor ze extra privileges heeft gekregen. Ze heeft ook een andere, betere kamer kunnen regelen.

De werkgelegenheid in Reghin en omgeving lijkt aan te trekken een Turkse ondernemer heeft daar een houtverwerkingsbedrijf neergezet van een enorme omvang. Er worden daar deuren en plaatmateriaal geproduceerd, er werken ongeveer 1.000 mensen. Ook met de Inrum tractoren fabriek gaat het goed. www.irum.ro

De terugreis is zeer voorspoedig verlopen, op dinsdagavond waren we weer thuis. De mooie gift van de voedselbank in Amsterdam is dankzij de inzet van velen goed terecht gekomen. Het is  een reis met een lach maar ook een traan geworden.











2 opmerkingen:

  1. We moeten met deze transporten gewoon doorgaan,voor de allerarmste onder ons het
    is mensonteerend wat daar gebeurd het is 2000km rijden niet tegeloven soms ,het wordt hier ook minder in de zorg vooral in ouderzorg maar dat is niet te vergelijken met daar

    BeantwoordenVerwijderen